فوق‌العاده‌اى داشته باشد نمىتواند يك جهان منظم و مرتبى را كه از در و ديوار آن نظم و ترتيب مىبارد به وجود آورد . اين نظريه كه جهان كنونى و نظم شگفت‌انگيز و حيرت‌آور آن ، معلول يك انفجار است ، همانند اين است كه بگوييم : يك معدن فلز خود به خود انفجار يافت و براثر اين انفجار ، ماشين و حروف فلزى منظم و مرتبى به وجود آمد و نه تنها ماشين و حروف فلزى پيدا شده ، بلكه براثر اين انفجار ، حروف مذكور مرتب و منظم چيده شد و يك كتاب صد جلدى بدون اين كه كارگرى عالم و با شعور حروف آن را بچيند يا صفحات آن را چاپ كند خود به خود به وجود آمد . واضح است كه انفجار يك معدن ، قطعات فلز را به اين طرف و آن طرف پراكنده مىسازد و هرگز تشكيلات منظم به اجزاى آن معدن نمىدهد . مادى مىگويد : كرهء زمين و سيارات ديگرى كه بر دور خورشيد مىگردند روزى همگى به صورت واحد متصلى بودند و اين مركز با تمام پيوندهاى خود به صورت كرهء آتشين در حال اشتعال بوده سپس سيارات به شكل قطعه‌هايى از مركز جدا گرديده و با مرور زمان ، گاز و شعلهء آنها رو به كاهش گذارده و هر كدام به صورت سياره‌اى در آمده است . خداپرست مىگويد : ما با مطالب ياد شده هر چه باشد مخالفتى نداريم ، ولى تادست عامل مقتدرى كه داراى دانش و بينش و علم و شعور و قدرت و توانايى فوق العاده‌اى است در ميان نباشد و با تدبير و قدرت مخصوص خود سياره‌ها را از هم جدا نسازد و آنها را محكوم دو نيروى جذب و دفع قرار ندهد و دو نيروى مزبور را آن‌چنان تنظيم نكند كه سياره را از جذب به سوى مركز و يا سقوط آن حفظ كند هرگز ممكن نيست كه براثر تصادف كور و كر يك چنين نظام شگفت‌انگيزى در جهان آفرينش رخ دهد . منطق كسانى كه مىگويند : اين نظمِ در منظومهء شمسى ، معلول تصادف و جدايى خودسر آنها از مركز منظومهء شمسى است ، همانند اين است كه بگوييم :